en
شنبه ۱۴ تیر ۱۳۹۹

صفحه اصلی - آموزش - آموزش: پنج روش برای بهتر بازی گرفتن از بازیگران در فیلم‌های کوتاه

۲۴ فریم – محراب مددخانی: در این مطلب، که برگرفته از گفت و گویی میان دو فیلمساز فیلم کوتاه (اوکلی اندرسن-مور و مایلیسا فیتسیمونز) است، به پنج نکته‌ی کاربردی در راستای گرفتن بازی‌های بهتر از بازیگران در این عرصه اشاره شده است.

چرا بازی گرفتن از بازیگران در فیلم‌های کوتاه تا این حد دشوار است؟

چالش‌های بسیاری در بازیگری در فیلم‌های کوتاه وجود دارند. به عنوان اولین نکته می‌توان به این اشاره کرد که [در چنین فیلم‌هایی] بازیگران وقت کمتری برای باز کردن ابعاد نقش خود بر پرده دارند. ولی با قدری آماده‌سازیِ فکرشده، اجراهای کوتاه نیز می‌توانند تأثیری ماندگار از خود بر جای بگذارند. مایلیسا فیتسیمونز (Mylissa Fitzsimmons) فیلمسازی‌ست که توانسته به خوبی از عهده‌ی بازی‌های فیلم آخر خود، «آن مهمانی در آن شب» (That Party That One Night)، بربیاید؛ فیلمی که اخیراً به عنوان نخستین اثر از میان آثار یک سال اخیر انجمن کارهای خلاقانه (Bureau of Creative Works) اکران شده است و فیتسیمونز با پی گرفتن مسیر کاری خود با ساخت فیلم‌هایی کوتاه و اجرامحور نکاتی درباره‌ی ساخت چنین آثاری فرا گرفته است.

پوستر فیلم «آن مهمانی در آن شب» (That Party That One Night)

من این شانس را داشتم که با فیتسیمونز نشستی داشته باشم و با او درباره‌ی فرایندی که برای انجمن طی کرده است صحبت کنم. در ادامه شما مهم‌ترین نکاتی را که در گفت و گو با او گردآوری کرده‌ام می‌خوانید. برخی از این نکات درباره‌ی آثار بلند صدق می‌کنند، ولی با داشتن برنامه‌ریزی‌هایِ فشرده‌تر برای فیلمبرداری و بودجه‌های کمتر (با امکان خطاهای کمتر)، این نکات برای فیلم‌های کوتاه نیز به طور ویژه مفید هستند. هیچ میانبری در فیلم‌های کوتاه وجود ندارد!

مایلیسا فیتسیمونز

اوکلی اندرسن-مور

۱. پذیرای بازخورد معقول نسبت به فیلمنامه‌تان باشید.
اگر یک چیز وجود داشته باشد که کار سخت بازیگر را در یک فیلم کوتاه دچار اشکال کند، فیلمنامه‌ای است که سعی دارد واقعگرا باشد ولی نیست. از دیالوگ گرفته تا انگیزه‌های شخصیت‌ها، اطمینان حاصل کردن از این که فیلمنامه‌تان با هر حجمی به نظر شکل درستی داشته باشد مهم‌ترین کاری است که باید پیش از دخیل کردن بازیگران انجام دهید. فیتسیمونز در این باره می‌گوید:
وقتی چیزی را می‌نویسم، آن را برای افراد معدودی می‌فرستم و سعی می‌کنم که این کار را بین سنین و جنسیت‌های مختلف انجام دهم تا ببینم که آیا بر روی همه تأثیر می‌گذارد یا نه. فکر می‌کنم که این نکته‌ی مهمی است که من فقط کارم را برای افرادی نفرستم که بگویند: «نه، کارت واقعاً عالی بود. خیلی دوست‌اش داشتم.» این برای من مفید نیست. به ویژه در مراحل ابتدایی، این خیلی مهم است که به کسانی که کار خود را برای‌شان می فرستید اعتماد داشته باشید، این که آن‌ها با شما روراست باشند. درغیر این‌صورت هم آن‌ها وقت من را تلف می‌کنند و هم من وقت آن‌ها را و در آخر، کارم به این جا می‌کشد که باعث اتلاف وقت و پول دیگران می‌شوم.

۲. از مجموعه‌های آهنگ و عکس برای خلق یک پیش‌داستانِ خارج از فیلم استفاده کنید.
از آن‌جا که فیلم کوتاه بیانی مختصر و فشرده دارد، باید تلاش بیشتری بکنید تا مطمئن شوید شخصیت‌ها در دنیای داستان‌تان کاملاً پرورش داده شده باشند. فیتسیمونز توضیح می‌دهد:
من دفترچه‌ای از شخصیت‌ها دارم و می‌خواهم بتوانم به بازیگر اجازه بدهم که از آن به جهان بیرون نقب بزند. می‌خواهم به بازیگر اجازه بدهم که خودش را شکل بدهد و در قالب قرار بگیرد، ولی همچنان در آن دنیایی که ساخته‌ام باقی بماند. لازم است که من توانایی عرضه‌ی این را داشته باشم که: «این دنیایی است که من در آن زندگی می‌کنم.» می‌خواهم مصالح کافی در اختیارشان قرار دهم که به آن‌ها کمک کنم تا به عنوان یک بازیگر انتخاب‌های خودشان را داشته باشند؛ انتخاب‌هایی که از دنیایی که من ساخته‌ام نشأت می‌گیرند. من همچنین مجموعه‌ای از آهنگ‌ها برای شخصیت‌های‌ام درست می‌کنم و آن‌ها را به بازیگران می‌دهم. من پیش‌داستان‌هایی برای آن‌ها می‌نویسم و مشخص می‌کنم که چه کسی هستند، چه کتاب‌هایی ممکن است تا حال خوانده باشند، چه فیلم‌هایی ممکن است تا الان دیده باشند تا در کنار تصمیماتی که خودشان گرفته‌اند و انتخاب‌هایی که خودشان کرده‌اند، به آن‌ها کمک کنم.

۳. به این فکر کنید که شاید گاهی نیاز به تمرین نباشد.
اگر شخصیت‌ها لازم داشتند، بازیگران خود را در شرایط مشابهی قرار دهید که در فیلم تجربه خواهند کرد. برای مثال، اگر آن‌ها نقش زوجی را بازی می‌کنند که خیلی وقت است با هم ازدواج کرده‌اند، از آن‌ها بخواهید تا چند ساعتی کنار هم به انجام کارهای خانه مشغول شوند. اگر آن‌ها دو نوجوان معذب هستند که چندان هم یکدیگر را نمی‌شناسند، استراتژی فیتسیمونز را در نظر بگیرید:
من از شخصیت‌های اصلی خواستم که همدیگر را ملاقات کنند، فقط به این هدف که ببینم آن حس متقابل چگونه از آب در می‌آید. اما به شکل عمدی نمی‌خواستم که آن‌ها با هم تمرین کنند، برای این که نمی‌خواستم کنار هم راحت باشند. به خصوص نمی‌خواستم شخصیت دختر کنار پسر راحت باشد، چرا که اصلاً قرار نبود که چنین باشد. این همان پسری است که آن دختر چهار سال به او علاقه داشته و حالا به طور ناگهانی او خود را با آن پسر تنها می‌یابد.

۴. اجازه دهید که بازیگران درون بلاکینگ معینی کار کنند.
به حداقل رساندن برداشت‌ها در کنار درخواست از بازیگران برای کار در یک محدوده‌ی بلاکینگ و حرکت دوربین (که طراحی حرکتی آن با دقت انتخاب شده است) در واقع می‌تواند به آن‌ها آزادی خلاقانه‌ای بدهد که بتوانند اجراهای فوق‌العاده‌ای ارائه دهند.
من در این فیلم پنج ریتم احساسی لازم داشتم که خیلی مهم بودند و این ریتم‌ها همان‌هایی بودند که من و مدیر فیلمبرداری‌ام، پدرو، بلاکینگ خود را حول‌شان شکل دادیم. ما درباره‌ی این که دوربین چگونه حرکت کند، کجا شروع به فیلمبرداری کند و کجا فیلمبرداری را خاتمه دهد و این که سر چه دیالوگی باید کجا باشد تصمیماتی گرفتیم. برداشت‌های زیادی نداشتیم. بازیگران آماده بودند و دیالوگ‌های خود را حفظ بودند. پیش از شروع کار، خیلی سریع با آن‌ها تمرین می‌کردیم و به توافق می‌رسیدیم که، خب، اگر در این زمان به این‌جا برسی و بعد به این جا، همه چیز در بلاکینگ جواب خواهد داد.

۵. گروه خود را کوچک نگه دارید.
وقتی درباره‌ی فیلم کوتاه صحبت می‌کنیم یا صحنه‌ای که همه چیزِ آن به بازیگران بستگی دارد، هیچ چیز گیج‌کننده‌تر از یگ گروه بزرگ، ولو خیرخواه، نیست. پس اگر به آن‌ها نیازی ندارید، گروه خود را کوچک نگه دارید. طبق گفته‌ی فیتسیمونز:
همیشه پشت دوربین افراد خیلی کمی حضور داشتند. به نظر من هر قدر که گروه‌تان کوچک‌تر باشد، تولیدتان در فضایی صمیمی‌تر پیش می‌رود. به ویژه با چنین صحنه‌ای که خود به نوعی صمیمی و نزدیک است. اگر اتفاقات زیادی در پشت صحنه رخ ندهند، برای من باورپذیرتر است که انگار مانند یک تماشاچی چشم‌چران هستم که بازیگران را تماشا می‌کنم. نمی‌خواستم اتفاق زیادی در پشت صحنه بیافتد، برای این که حس می‌کردم اتفاقات زیادی جلوی دوربین در حال رخ دادن بودند که برای من کافی بودند.
فیتسیمونز همچنین در این گفت و گو درباره‌ی تجربیات خود از نوشتن درباره‌ی مفاهیمی جهان‌شمول و تدوین همراه با کارگردانی نیز به عنوان نکاتی در فیلمسازی صحبت کرده است.
آیا شما هم تجربه‌ای از بهتر بازی گرفتن از بازیگران در فیلم‌های کوتاه دارید؟ توصیه‌های شما چیست؟

نویسنده: اوکلی اندرسن-مور (Oakley Anderson-Moore)
منبع: nofilmschool.com
ترجمه‌: محراب مددخانی

آموزش: پنج روش برای بهتر بازی گرفتن از بازیگران در فیلم‌های کوتاه

  1. فیلمساز کم کار گفت:

    خیلی عالی و مفید بود.
    درباره کوچک بودن گروه کاملا موافقم فقط تجربه ای که خودم پشت سر گذاشتمش رابطه میان تصویربردار و کارگردانه،بعنوان کارگردان وقتی شخص دیگری پشت دوربینه با خیال راحت روی بازی بازیگرها تمرکز می کنم تا چیزی که مد نظرمه در بیاد اما وقتی تصویر گرفته شده را نگاه می کنم و میبینم چیزی که میخواستم نبود،دیگر بازی خوب بازیگران هم برایم فایده ای ندارد.در نتیجه مجبور میشم خودم بشینم پشت دوربین تا استاندارد های مد نظرم اعم از قاب بندی و غیره رعایت بشوند.شاید بعضی ها مثل خواننده ای که خودش هم ساز میزنه هم میخونه بتونن صحنه کنسرت رو بگردونن اما بعضیام عین من ترجیح میدن یه نوازنده براشون بنوازه تا بتونن با تمرکز بیشتری بخونن 🙂
    پس کافیه تصویر بردار از نظر فکری و سلیقه ای به کارگردان نزدیک باشه تا بشه همون چیزی رو ببینه که کارگردان می بینه که این هم نیاز به زمان داره و به نوعی باید اون طور که میخوایم بار بیاریم عواملمون رو 🙂

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

24 فریم | همه چیز درباره فیلم کوتاه