en
دوشنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۹

صفحه اصلی - نقد - داستانی - درباره فیلم‌های منتخب پانزدهمین دوره جشنواره نهال – ۴: «سایه فیل» / سایه یک فیلم

۲۴ فریم – علی فیضی: زن جوانی پدرش روی تخت بیمارستان در حال احتضار است. پدر آرزویی ندارد جز ازدواج مجدد دختر مطلقه‌اش و حال دخترش می‌خواهد از دوست دوران دانشکده‌اش کمک بگیرد و او را به دروغ، خواستگار خود نزد پدر معرفی و آخرین آرزوی او را قبل از فوت برآورده کند. فیلم با موقعیت معرفی دروغین خواستگار در بیمارستان آغاز می‌شود و چون ما از اصل ماجرا خبردار نیستیم، تعلیق و کشمکشی برایمان ندارد. سپس موقعیت بعدی اضافه می شود که حالا زن می‌خواهد از مرد کمک بگیرد برای رفع مشکل دیگری و در آخر در حالیکه رابطه زن و مرد وارد شکل تازه ای شده، فیلم به پایان می‌رسد.

در طول تماشای «سایه فیل» (آرمان خوانساریان) نه هدف زن برای قوت قلب بخشیدن به پدر برای ما اهمیت خاصی می‌یابد و نه موانعی که بر سر راه او برای رسیدن به هدف بعدش‌اش ایجاد می‌شود. به همین دلیل است که داستان فیلم پیش نمی‌رود. حتی اگر بتوانیم قبول کنیم که در بخش پایانی، زن حق داشته به خاطر یک دروغ (در اصل، نگفتن واقعیت) که از طرف مرد به همسرش صورت گرفته، احساس نارضایتی یا خطر کند، باز هم خلق چنین موقعیت درگیر کننده‌ای نمی‌تواند ساختار آشفته و مولفه‌های داستانی چفت و بست نشده فیلم را محکم کند و از آن بدتر هم پایان ضعیف فیلم است که با یکی از تکراری‌ترین نماهای سینمای ایران به پایان می‌رسد. زن داخل تاکسی نشسته و پیشانی خود را بر شیشه ماشین قرار داده و اندوهگین غرق در افکارش است. با توجه به نکات مختصر ذکر شده، می‌توان پذیرفت که سایه فیل فیلمنامه خوبی ندارد، البته بجز دیالوگ‌ها.

کارکرد دیالوگ در فیلمنامه سایه فیل دقیقا مشابه فیلم قبلی خوانساریان (سبز کله غازی) است. با این تفاوت که سبز کله غازی داستان جذاب تر و ساختار فیلمنامه‌ای درست تری دارد. ما در این فیلم هم با گفت‌و‌گوهای خوش نوشت و نسبتا حرفه‌ای (که اگر کمی اقتصادی‌تر کار شده بود و زوائدش کمتر بود، می‌شد آن را حرفه‌ای قلمداد کرد) طرف هستیم که با اجرای خوب بازیگرهایش بر زبان آورده می‌شوند. این موضوع توانسته تا حدودی نقاط ضعف فیلمنامه را جبران و مخاطب را تا پایان فیلم به تماشایش تشویق کند. کارگردانی در این اثر قدم رو به جلویی برای خوانساریان نبوده اما در کل قابل قبول و درست انجام شده است. انتخاب لوکیشن ماشین برای بیشترین لحظات فیلم، برای چنین اثر دیالوگ محوری انتخاب بسیار خوبی بوده چرا که توانسته تنوع بصری و کنترل ریتم را برایش به ارمغان بیاورد، دقیقا همانند سبز کله غازی.

در کل، سایه فیل، فیلمی است که ارزش تماشا و بحث دارد اما به دلیل تکرار در کلیه موتیف‌های مضمونی، داستانی و بصری فیلم و عدم پیشرفت در به تصویر کشیدن آن‌ها، شاید فیلمساز را به تغییر در جنس سینمایش و تجربه در مضامین و فرم‌های تازه‌تری تشویق و یا مجبور کند.

درباره فیلم‌های منتخب پانزدهمین دوره جشنواره نهال – ۴: «سایه فیل» / سایه یک فیلم

  1. علی اسماعیلی گفت:

    فیلم متوسط متوسط متوسط که این متوسط بودنش در همه ابعاد آدم رو عصبی می کنه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

24 فریم | همه چیز درباره فیلم کوتاه