آموزش: راه‌ حل‌های ساده (DIY) در فیلم‌سازی: هفت تکنیک برای گرفتن نماهای دالی با استفاده از ویلچر چندکاره

۲۴ فریم – جلیل موسوی: احتمالاً برای‌تان پیش آمده است که بخواهید در نمایی از فیلم‌تان از دالی استفاده کنید تا تأثیر احساسی مدنظرتان را به مخاطب انتقال دهید. شاید اولین گزینه‌ای که به ذهن‌تان رسیده این بوده که بروید سراغ تهیه‌ی ریل و … و ناچار شوید کمی سر کیسه را شل کنید! ولی صبر کنید! شاید راه ساده‌تری هم برای این کار وجود داشته باشد. مثلاً… شاید… یک ویلچر! مقاله‌ی امروز از سرویس آموزش ۲۴ فریم سعی دارد شما را با قابلیت‌های ویلچر در گرفتن نماهای متنوع برای فیلم‌تان آشنا کند.

دالی با ویلچر ابزاری امتحان‌پس‌داده است که در هر پروژه‌‌ای با هر ابعادی می‌تواند به کار بیاید. ۷ نکته‌ای که در ادامه می‌آید نشان می‌دهد چه‌گونه می‌توان از این ابزار برای بهبودِ فیلم‌ استفاده کرد.

برای فیلم‌سازان، در هر سطحی از تولیدِ کارشان، انتخاب‌های فراوانی برای گرفتنِ نمای دالی موجود است؛ حتا برای آن‌ دسته از فیلم‌سازانی که به‌دنبال راه‌حل‌های DIY (خودت بساز) هستند هم روش‌های بسیاری در اختیار است که چه‌طور می‌توان با هزینه‌ای کم، ابزاری مناسب دست‌و‌پا کرد. با این وجود اگر یک راه‌حلِ ساده‌‌ می‌خواهید، که درعمل بتواند جذاب‌تر و با قابلیتِ بیشتر باشد، موردِ محبوبِ فیلم‌سازانِ مستقل، دالی با ویلچر است.

در حالی که نمونه‌هایی از دالی‌ِ به‌ سبکِ ویلچر و مخصوص برای فیلم‌سازی ساخته شده‌اند (مثل این نمونه‌)، ما بنا را بر یک ویلچرِ معمولی قرار داده‌ایم که می‌توانید آن‌ را در فروشگاه‌هایِ اجناسِ دست‌دوم یا به ‌صورتِ آنلاین خریداری کنید. زمانی که ویلچرتان آماده شد، این ۷ روش خلاقانه به شما کمک می‌کنند تا در زمان فیلم‌برداری از ویلچرتان بهترین استفاده را ببرید.

۱- کشیدن و هل دادن

بیایید با مقدمات شروع کنیم. استفاده از ویلچر برای نماهایی که در آن‌ها دوربین به‌ عقب کشیده یا به جلو هل داده می‌شود، بسیار کارآمد است. این‌گونه نماها را معمولاً در پروژه‌های بزرگ مشاهده می‌کنیم، چرا که نقشِ مهمی هم در تأثیرگذاریِ روایی (خلقِ لحظاتِ مهم) و هم در گویاییِ ترکیب‌بندی دارند. اگر حرکت را کوتاه و مستقیم حفظ کنید، ویلچر بسیار شبیه به یک ابزارِ ترک-دالیِ (track-dolly) استاندارد عمل می‌کند، البته بدونِ زحمتِ سرهم‌کردن و باز کردن آن.

نکته‌: اگر به‌ تنهایی یا با گروه بسیار کوچکی فیلم‌برداری می‌کنید، همیشه می‌توانید خودتان بر روی ویلچر بنشینید و با پا حرکاتِ کشیدن و هل دادن را انجام دهید. امتحان‌اش کنید، حتا چند سانتی‌متر هم می‌تواند به چیزی که در حالت عادی تنها یک نمای ساده است، عمق و سبک اضافه کند.

۲- راه رفتن‌‌ها و حرف‌ زدن‌ها

در کنارِ تأثیرِ دراماتیکِ نماهایِ کشیدنِ مستقیم و هل دادنِ مستقیم، ویلچر انتخاب بسیار خوبی برایِ نماهایی‌ست که حالا دیگر به عنوان نماهای حرف زدن و راه رفتن (Walk and Talk) به سبکِ آرون سورکین شناخته می‌شوند. به مثال زیر، که پارودی‌ای از این سبک است، توجه کنید.

ویلچر برای چنین نماهایی بسیار خوب است، چون اپراتور دوربین می‌تواند،‌ در حالی که کسی او را به عقب می‌کشد، مستقیماً با سوژه یا سوژه‌های‌تان رو‌به‌رو باشد.

۳- نماهای تعقیبیِ زاویه پایین

انعطافی که ویلچر به اپراتور دوربین در حالت‌ نشسته می‌بخشد نیز بسیار کاربردی‌ است. معمولاً لازم نیست که اپراتور به صندلی قفل شود و او محدوده‌ی کاملی برای حرکت در اختیار دارد. بدین طریق، برای گرفتن نماهای تعقیبیِ زاویه پایین، نیازی نیست که دالی را با دردسرِ زیاد نزدیک به زمین سر‌هم کرد، بلکه به‌سادگی می‌توان اپراتور دوربین را در جهتی بر روی ویلچر نشاند که خم شود و دوربین را در زاویه‌ای پایین نگاه دارد. این امر می‌تواند باعث ایجاد لرزش شود، اما برای حرکاتِ کوتاه‌تر (و با اپراتور‌‌هایی زبردست‌تر)، این روشی قابل اطمینان است.

۴- نماهای تعقیبیِ منحنی

ویژگی دیگر دالی با ویلچر، که آن را منحصر‌به‌فرد می‌کند، این نکته‌ی ساده است که حرکت‌اش به یک دست ریلِ ثابت وابسته نیست. ویلچر، بنا به شکل طبیعی‌اش، سیال‌تر‌ است و می‌تواند حرکاتِ خمیده و پیچیده‌تری انجام دهد. برای تمرین، این ویدئو از برخی نماهای فیلمِ «از‌نفس‌افتاده‌»ی ژان لوک گدار را ببینید و سعی کنید حرکت‌های آن را بازسازی کنید.

۵- نماهای تعقیبیِ بسیار بلند

همانند روشِ راه رفتن و حرف زدن، استفاده از ویلچر برای نماهایِ تعقیبیِ طولانی روشی خوب برای یکپارچه‌سازیِ منابع در تولیداتِ مستقل با ملاحظات DIY است. حرکتِ ویلچر می‌تواند با یک گروه دو نفره نیز کاملاً قابل‌قبول ‌اجرا شود: یک نفر بنشیند و دیگری ویلچر را حرکت دهد. اگر به سراغ مسافت‌های طولانی می‌روید، سعی کنید اپراتور دوربین‌ را در وضعیتِ راحت‌تر و انعطاف‌پذیرتری قرار دهید (اپراتور می‌تواند از استدی‌کم یا هر نوعِ دیگری از لرزش‌گیر استفاده کند). با این حال مراقبِ بافت‌های متفاوتِ زمین (مثلاً موکتِ ضخیم)، آستانه‌ی در‌ها و موارد این‌چنینی باشید.

۶- دالی زوم‌ها

استفاده از ویلچرِ دالی می‌تواند انجامِ دالی زوم را نیز آسان‌تر کند (که به عنوانِ زومِ هیچکاکی یا اثرِ سرگیجه هم شناخته می‌شود). وقتی که اپراتورِ دوربین نشسته (یا زانو‌ زده) است، دست‌های‌اش باید به ‌اندازه‌ای آزاد باشند، که هنگامی که او در صندلی با سرعتِ متوسط یا زیاد کشیده می‌شود، بتواند به صورت‌ دستی زوم را انجام دهد. ممکن است نیاز باشد برای یک نما چندین برداشت بگیرید، چون در چنین حرکاتی دست یافتن به فوکوس همیشه سخت است، اما تأثیر ایجاد شده در نهایت ارزش این زحمت را دارد. به این چند مثال از استفاده از این تکنیک (البته نه لزوماً با ویلچر) توجه کنید.

۷- استفاده از جاذبه‌‌ی طبیعی زمین

در نهایت، یکی از ترفند‌های پرمخاطره‌ در استفاده از دالی با ویلچر این است که اجازه دهید جاذبه و شیب‌ها مسیرِ حرکت‌تان را مشخص کنند. چنین موقعیت‌هایی زیاد پیش نخواهند آمد، اما اگر زمانی نیاز شد که نقطه‌نظرِ یک کاراکتر شبیه‌سازی شود یا حرکتی دنبال شود که ‌سرعت‌اش رو به افزایش است و شاملِ لغزش و زمین‌ خوردن هم می‌شود، استفاده از ویلچر با چنین حرکتِ سقوطِ آزادِ کنترل‌شده‌ای، انتخابی متهورانه است (حواس‌تان باشد در چنین حالتی نفراتِ کافی در کنارتان باشد تا در هدایتِ اپراتورِ دوربین و گرفتن او در لحظه‌ی سقوط به شما کمک کنند).

نویسنده: جوردن آلدریج (Jourdan Aldredge)
منبع: https://www.premiumbeat.com
ترجمه‌: جلیل موسوی