en
شنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۹

صفحه اصلی - آموزش - آموزش: مصاحبه‌ی رابرت لینزلی با وبسایت Directors Notes در مورد فیلم «تشریفات»

۲۴ فریم – رکسانا طالبی: آن‌چه در ادامه می‌خوانید، مصاحبه‌ای‌ست که رابرت لینزلی (Robert Linsley) کارگردان فیلم کوتاه تشریفات (Ritual) محصول ۲۰۱۹ با وبسایت Directors Notes داشته است. لینزلی در این مصاحبه توضیحاتی درباره‌ی انتخاب لوکیشن و نحوه‌ی همکاری‌های‌اش با اعضای مختلف گروه ساخت فیلم ارائه کرده است.

تریلر روان‌شناسانه‌ی «تشریفات» (Ritual)، ساخته‌ی فارغ‌التحصیل آکادمی فیلم نیویورک، «رابرت لینزلی»، که در محیطی روستایی و دوردست در استرالیا می‌گذرد، روایت‌گر بازی تعقیب و گریز خطرناکی است که در آن یک پلیس محلی در تلاش است تا درباره‌ی ماجرای ناپدید شدن دختر بزرگ یک خانواده‌ی به شدت مذهبی تحقیق کند. این فیلم از پیوستگی عمیقی با شهر مانیلا در نیو ساوث ولز الهام گرفته شده است و وبسایت دایرکترز نوتس (DN) از لینزلی دعوت کرده تا در مورد همکاری و برنامه‌ریزی دقیقی صحبت کند که منجر به تولید این اثر تکان‌دهنده درباره‌ی اثرات مخرب دیدگاه‌های افراطی مذهبی، خشونت و پدرسالاری شده است.

رابرت لینزلی: انگیزه‌ی اصلی من از ساخت فیلم «تشریفات» این بود که بهانه‌ای نیاز داشتم برای فیلم‌برداری در شهر کوچک استرالیایی مانیلا در حومه‌ی روستایی نیو ساوث ولز. عمه جنی و عمو کامِ من زمین زیبایی در آن منطقه دارند که الهام‌بخش من برای نوشتن این داستان بود. زمین‌های این بخش از استرالیا فوق‌العاده وسیع، زیبا و دورافتاده هستند و طبیعتی وحشی دارند که همه‌ی این‌ها این انگیزه را در من به وجود آوردند تا داستانی در مورد خانواده‌ای متعصب و مذهبی بنویسم که در میان ناکجاآباد زندگی می‌کنند.

درباره‌ی ارجاعات دیگر جهان فیلم و شکل پیش‌روی روایت، من به شدت تحت تأثیر فیلم‌های بی‌پرده‌تری بودم که طبیعت وحشی و رازآلود فضای حومه‌ی روستایی استرالیا را به زیبایی به تصویر کشیده بودند؛ فیلم‌هایی مثل «جاده‌ی رمز و راز» (Mystery Road) (۲۰۱۳)، «گُلداستون» (Goldstone) (۲۰۱۶)، «پیشنهاد» (The Proposition) (۲۰۰۵) و «اسنوتاون» (Snowtown) (۲۰۱۱) که فضای بصری موجود در فیلم متأثر از آن‌هاست. برای فضای فرقه‌گرایانه و گوتیکی هم که در فیلم به چشم می‌خورد، ایده‌های خلاقانه‌ای از فیلم‌های «مرد حصیری» (The Wicker Man) (نسخه‌ی ۱۹۷۳)، «ساحره» (The Witch) (۲۰۱۵) به کارگردانی رابرت اگرز و فصل اول سریال «کارآگاه حقیقی» (True Detective) گرفتم.

تا جایی که به پیش‌تولید مربوط می‌شود، شروع فرایند تولید این فیلم به زمانی برمی‌گردد که من، در حدفاصل سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳، دانشجوی آکادمی فیلم نیویورک بودم. از طریق دوست یکی از دوستان‌ام، با فیلم‌بردار فیلم‌مان جوئل فروم (Joel Froome)، که عضو انجمن فیلم‌برداران استرالیا بود، ملاقات کردم. ما قرار گذاشتیم که به محض این‌که من منابع مورد نیازم برای ساخت فیلم را فراهم کردم، او هم با پرواز برای شروع فیلم‌برداری فیلم کوتاه‌ام به استرالیا بیاید. من در سال ۲۰۱۳ برای ادامه دادن شغل‌ام در کشور خودم به سیدنی برگشتم و بخش عمده‌ای از زمان‌ام در چهار سال بعدی را صرف جمع کردن پول برای ساخت «تشریفات» کردم. اندرو برینزمید، تهیه‌کننده‌ی ما، نیز در زمینه‌ی حمل و نقل، اسکان، کارهای دفتری و تدارکات کمک بزرگی به ما کرد و از آن‌جایی که لوکیشن با ماشین شش ساعت تا سیدنی فاصله داشت، این موارد اهمیت بسیار زیادی برای ما داشتند.

گفتن این که فیلم‌برداری ما یک چالش بزرگ بود واقعاً حق مطلب را درباره‌ی دشواری کارمان ادا نمی‌کند. ما مجبور بودیم گروه بزرگی از افراد را با هدف فیلم‌برداری فیلمنامه‌ای چهارده صفحه‌ای در مدت زمان فقط چهار روز به وسط یک محیط روستایی در استرالیا ببریم. روز پایانی فیلم‌برداری‌مان هم با استرس مسائل تکنیکی همراه بود، چرا که برای صحنه‌ی پایانی فیلم می‌بایست خانه‌ای را آتش می‌زدیم. باید از گروه طراحی تولید به سرپرستی ال اشتاینر تشکر ویژه بکنم، چرا که در کم‌تر از یک هفته، لوکیشن‌مان را به شکلی تغییر دادند که میزانسن فیلم مناسب داستان آن شود. علاوه بر این، از طراح لباس‌مان گرتا تامپسون-وینر هم متشکرم که با لباس‌های آرشیوش فضای قدیمی فوق‌العاده‌ای به فیلم ما داد.

من به استخدام آدم‌هایی که شغل خود را بهتر از من بلدند بسیار باور دارم و این همان کاری است که ما انجام دادیم و به نتایج فوق‌العاده‌ای هم رسیدیم. بازیگران، با عملکردی درخشان، نقش‌های‌شان را با کم‌ترین برداشت بازی کردند، اعضای گروه وظایف‌شان را به بهترین شکل اجرا کرده و تولید عظیم ما مسیر خود را به خوبی تا خط پایان ادامه داد. علاوه بر این، مدیر فیلم‌برداری ما، جوئل فروم، به کمک چشم‌های‌اش و دوربین آری الکسا XT تصویر سینمایی خیره‌کننده‌ای برای ما به ارمغان آورد.

مراحل و اقدامات احتیاطی برای صحنه آتش‌سوزی بسیار گسترده و شدید بود. سعی کردیم اطمینان حاصل کنیم که در زمینه‌ی کارهای بدل‌کاری و نکات ایمنی با حرفه‌ای‌ترین‌ها کار می‌کنیم. قبل از هر چیز، باید تمام مواد خطرناک را از خانه‌ای که می‌خواستیم آتش بزنیم پاک‌سازی می‌کردیم. برای این کار باید محل فیلم‌برداری را، مطابق با پیشنهاد سازمان حفاظت از محیط زیست محلی، از هر نشانه‌ای از رنگ سربی و پنبه‌ی نسوز پاک‌سازی می‌کردیم. ما این شانس را داشتیم که از خدمات «جان وَن دِر پول» استفاده کنیم که یکی از بهترین متخصصین جلوه‌های ویژه در دنیاست؛ او بعد از اتمام کارش در فیلم «آخرین جِدای» (The Last Jedi) (۲۰۱۷)، در «تشریفات» به ما کمک زیادی کرد. و در نهایت، کل کار آتش‌سوزی ما تحت نظارت آتش‌نشانی محلی آن منطقه‌ی روستایی و با بیش از یک دوجین آتش‌نشان آماده به کار انجام شد. خلاصه این که ما هیچ چیزی را به شانس و اقبال واگذار نکردیم.

از آن‌جایی که به ما گفته شده بود که این صحنه فقط حدود یک ساعت می‌تواند دست‌نخورده باقی بماند، ما فقط می‌توانستیم چند نما برای این صحنه اولویت‌بندی کرده و جدا کنیم. خوشبختانه ما موفق شدیم قبل از ویران شدن خانه در ۴۵ دقیقه هرپلانی را که می‌خواستیم بگیریم. عجیب‌ترین چیز در مورد این قسمت از فیلم‌برداری این بود که ما فقط می‌توانستیم نما‌های باز از صحنه بگیریم، چرا که حرارتی که از آتش‌سوزی خانه به سمت ما می‌آمد همه را ناچار کرده بود در فاصله‌ی امنی از آن بایستند.

مرحله‌ی پس‌تولید با کارِ تحسین‌شده‌ی تدوین‌گر فوق‌العاده‌مان، دنیل بوسنبرگ، شروع شد. این روند به خودی خود نسبتاً راحت و بدون دردسر پیش رفت، چرا که جوئل و بازیگران با برداشت‌ها و نماهای متعدد و بازی‌های عالی دست ما را باز گذاشته بودند. به خاطر دارم دنیل توضیح می‌داد که این که می‌توانسته از میان مجموعه‌ای از بازی‌های عالی بهترین‌ها را برای تدوین‌اش انتخاب کند تا چه حد برای‌اش لذت‌بخش بوده و کارش را راحت کرده است. در زمینه‌ی بازی، ما بسیار خوش‌شانس بودیم که می‌توانستیم با برخی از بهترین استعدادهای بازیگری در استرالیا، از جمله گری سوئیت و اَلیسن وایت، کار کنیم. علاوه بر این، یکی دیگر از شانس‌های ما این بود که توانستیم با یکی از بااستعدادترین بازیگران جوان استرالیا، به نام روری پاتر، کار کنیم که عملکردش درست به اندازه‌ی بازی هیجان‌انگیز سام اُدِل ما را شیفته‌ی خود کرد.

بعد از یک ماه تدوین، نسخه‌ی نهایی فیلم را برای اصلاح رنگ پیش اَندرو فرانسیسِ کاربلد فرستادیم و او به شکلی استادانه و با مهارتی زیاد پالت رنگی سردی را به فیلم داد که قبل از این من و جوئل راجع به آن به جمع‌بندی رسیده بودیم. پس از آن، طراحی صدا نیز با دستان پرتوان و متخصص اَنگِس رابرتسن در استودیوی اسپکتروم فیلمز (Spectrum Films) صورت گرفت و کار او با موسیقی متن فراموش‌نشدنی آهنگ‌سازمان، جان تَوی، به زیبایی کامل شد.

نسخه‌ی نهایی «تشریفات» با نسخه‌ی اولیه‌ی آن کاملاً متفاوت است. این اتفاق گاهی به خاطر داستان و گاهی نیز به خاطر برنامه‌‌ریزی فیلم افتاد. این اتفاق لزوماً رخداد بدی نیست و برخی از این تغییرات به دلیل طبیعت تعاملی فرایند ساخت فیلم پیش آمدند؛ به ویژه در حین تمرین‌هایی که با بازیگران داشتیم. تغییرات داستان فیلم همچنین شامل پس و پیش شدن‌‌های زیادی بود که با اندرو انجام دادیم تا بتوانیم فیلم را به یک تریلر روان‌شناختی هیجان‌انگیز و خوش‌ریتم تبدیل کنیم.

آخرین پروژه‌ی ما، فیلم کوتاه «هیچ‌جا آرکانزاس» (Nowhere Arkansas) نام دارد که در حومه‌ی لوئیزیانا فیلم‌برداری کردیم. این فیلم درامی در مورد جنگ‌های داخلی‌ امریکاست که در می ۲۰۱۹ ساختیم که توانست به عنوان یکی از بیست فیلم برتر جشنواره‌ی فیلم لوئیزیانا برای نخستین اکران‌اش انتخاب شود. بسیار مشتاقیم تا ببینیم فیلم چه مسیری را در بین سایر جشنواره‌های پیشِ‌روی‌اش طی خواهد کرد.

منبع: directorsnotes.com

ترجمه‌: رکسانا طالبی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

24 فریم | همه چیز درباره فیلم کوتاه