برای ارسال فیلم به جشنواره‌های خارجی چه نکاتی را در نظر داشته باشیم؟

۲۴ فریم: جشنواره‌های فیلم همیشه محلی برای کشف استعدادها و مجالی برای عرض اندام فیلم‌سازان نوظهور بوده‌اند. با روزافزون بودن تعداد کارگردانان جدید، پذیرفته شدن آثار در جشنواره‌های فیلم هر روز به امری سخت‌تر از دیروز تبدیل می‌شود. مسائلی در مورد نحوه انتخاب جشنواره‌های خارجی و پروسه ارسال فیلم برای آن‌ها وجود دارد که غالب فیلم‌اولی‌ها از آن بی‌خبرند. پایگاه خبری و اطلاع‌رسانی سینمای مستقل ایندی‌وایر در مطلبی به نکاتی که یک فیلم‌ساز قبل از ارسال اثرش به جشنواره‌ها باید بداند پرداخته است.

  1. هزینه درخواست پذیرش

میانگین هزینه پذیرش فیلم‌ در جشنواره‌ها حدود ۶۵ دلار است. این رقم بسته به جایگاه و شهرت آن جشنواره و محل برگزاری آن بالاتر می‌رود. جشنواره‌های بزرگ معمولا حدود ۱۰۰ دلار بابت بازبینی فیلم شما می‌گیرند و هر ساله حدود ۸۰۰ تا ۱۵۰۰ هم فیلم برای آن‌ها ارسال می‌شود. جشنواره‌های معتبری همچون اسلم دنس، ترایبکا و لس آنجلس تا حدود دو هزار فیلم دریافت می‌کنند. و اما بزرگ‌ترین جشنواره فیلم‌های مستقل دنیا یعنی ساندنس، حدود چهار هزار فیلم را مورد بازبینی قرار می‌دهد. هزینه‌های پذیرش در جشنواره‌ها جزء مخارج گزاف اما لازم برای فیلم‌های مستقل به حساب می‌آیند. به نوعی این مبالغ، هزینه‌هایی هستند که برای دیده‌شدن فیلم‌تان و در مراحل بعد، فروش آن، پرداخت می‌کنید. در هر صورت، اگر مدیران فروش یا شرکت‌های پخش، پرداخت این هزینه‌ها را برای فیلم تقبل نکنند، برآمدن از پس این هزینه‌ها برای فیلم‌سازان مستقل مشکل است.

  1. استثناها برای لغو هزینه پذیرش

استثناعاتی وجود دارد تا بتوان از پرداخت هزینه بازبینی فیلم معاف شد. اگر کسی را در بین مدیران فستیوال مورد نظر بشناسید، یا فیلم دیگری از شما قبلا در آن فستیوال به نمایش درآمده، بازیگر معروفی در فیلم‌تان بازی کرده، یا حتی جشنواره معتبر دیگری فیلم شما را نشان داده، معمولاً معاف از پرداخت حق بازبینی اثر خود می‌شوید. این بدان معناست که جشنواره‌های بزرگ تمام فیلم‌هایی که این هزینه را از آن‌ها دریافت نمی‌کنند، می‌پذیرند. فیلم‌سازان گمنامی که باید هزینه بپردازند و صبر کنند تا ببینند فیلم‌شان پذیرفته می‌شود یا نه، در مقابل فیلم‌سازان شناخته‌شده‌ای هستند که جای فیلم‌شان به صورت رایگان از قبل رزرو شده است.

  1. در جستجوی کیفیت

برنامه‌ریزان فستیوال‌ها به شکلی ساده به دنبال فیلم‌های باکیفیت هستند. یک برنامه‌ریز جشنواره‌ای، همیشه در تلاش برای کشف فیلم‌سازان جدید است. همزمان آن‌ها به دنبال آثاری هستند که مخاطبان از دیدن آن‌ها لدت ببرند و برای تماشای‌شان به جشنواره بیایند. ایجاد تعادل میان این دو موضوع، کار سخت و ظریفی است. برنامه‌ریزها دیگر جشنواره‌ها را رصد می‌کنند و فیلم‌های مطرح آن‌ها را بدون دریافت حق پذیرش، دعوت می‌کنند و همیشه تلاش می‌کنند تا برای کارگردانان مطرح، در فستیوال خود جا باز کنند.

  1. جشنواره‌ای که بازنده‌ها برای برنده‌ها برگزار می‌کنند

اگر جشنواره‌ای صد دلار بابت بازبینی هر فیلم دریافت کند، در نهایت صدها هزار دلار به دست می‌آورد. اما آیا جشنواره‌ها مسئولیتی در قبال همه فیلم‌هایی که به دستشان می‌رسد دارند؟ فیلم‌سازانی که برای دیده شده فیلم‌شان پول می‌دهند چه حسی از اینکه بفهمند تمام فیلم‌های پذیرفته شده معاف از پرداخت هزینه بودند، پیدا می‌کنند؟ این هزینه‌ها نقطه اتکایی هستند تا جشنواره‌ها بتوانند به کار خود ادامه دهند اما این میان، این فیلم‌سازان تازه‌کار هستند که تا مرز ورشکستگی پیش می‌روند. بدون حضور یک بازیگر معروف، حتی ممکن است فیلم شما اصلاً دیده نشود. آیا این درست است جشنواره‌ها از سازندگان آثار هزینه‌های گزاف دریافت کنند اما فیلم‌هایی را بپذیرند که هیچ پولی نداده‌اند؟ این مثل آن می‌ماند که بازنده‌ها برای برنده‌ها جشنواره و مهمانی برگزار می‌کنند.

  1. جذب سرمایه جشنواره‌ها

بدون هزینه‌های درخواست پذیرش، اکثر جشنواره‌ها نمی‌توانند به کار خود ادامه دهند. مثلاً فستیوال معروفی مانند اسلم دنس هیچگونه معافیت از پرداخت هزینه را قائل نمی‌شود و دلیلش هم این است که بدون دریافت این پول‌ها، نمی‌تواند تنها با اندک کمک مالی که از طرف دولت دریافت می‌کند به حیات خود ادامه دهد. جشنواره‌ها چاره‌ای ندارند جز اینکه پول دربیاورند تا مخارجشان را تأمین کنند. اما به نظر می‌رسد بیشتر این پول از جیب فیلم‌سازان فیلم اولی می‌آید.

  1. جشنواره‌ها دروازه‌بانان جدیدی برای سینمای مستقل هستند

سابق بر این، استودیوهای فیلم‌سازی بودند که در جایگاه دروازه‌بانی برای جلوگیری از مطرح شدن فیلم‌های مستقل بودند. جشنواره‌ها نیز راهی برای دور زدن استودیوها به شمار می‌رفتند. اما ماهیت فستیوال‌ها اکنون عوض شده است. قطعاً استثناعاتی هم وجود دارد اما اگر فیلم‌سازها قاعده بازی را بلد نباشند و روابط کاری نگیرند، و در کنار این‌ها فیلم‌شان ستاره‌ای در خود نداشته باشد، ورود به دایره جشنواره‌ها به کار بسیار سختی تبدیل می‌شود.

  1. معروف‌ها کار را راحت می‌کنند

جشنواره‌ها یک اکو سیستم دارند. ممکن است نام یک کارگردان، شناخته شده نباشد اما تهیه‌کننده‌ها و بازیگران، معمولاً شهره هستند. معمولاً کم پیش می‌آید که فیلمی از کیفیت متوسطی برخوردار باشد اما بدون بازیگر مطرح، شانس پذیرفته شدن داشته باشد. وقتی بازیگر شاخصی داشته باشید، همه چیز از جذب سرمایه تا پخش فیلم، آسان‌تر می‌شود؛ فقط بحث جشنواره‌ها در میان نیست.

  1. برای انتخاب بهترین‌ها، باید استراتژی داشت

وقتی کلاً حدود بیست و پنج فستیوال فیلم شایسته وجود دارد، نیازی نیست تا فیلم خود را برای صدها جشنواره مختلف بفرستید. باید تحقیق کنید و بهترین‌هایی که با کلیت فیلم شما سنخیت دارند را انتخاب کنید. با در نظر گرفتن چند استثناء، فیلم خود را تنها به جشنواره‌هایی بفرستید که تخفیف در هزینه پذیرش می‌دهند. پول خود را برای برگزاری اکران‌های خصوصی و حتی راه‌اندازی جشنواره فیلم کوچک خود کنار بگذارید. شاید سخت باشد، اما می‌ارزد.

منبع: www.mmciran.com

برگردان: امیر محقق