en
جمعه ۱۴ آذر ۱۳۹۹

صفحه اصلی - آموزش - آموزش: فیلمنامه‌های منتخب فیلم کوتاه – ۶۱: حلق‌آویز

۲۴ فریم – سرویس آموزش: شصت و یکمین فیلمنامه از مجموعه «فیلمنامه‌های منتخب» سرویس آموزش ۲۴ فریم «حلق‌آویز» نوشته‌ی «فرشاد رضایی» است. فیلم کوتاهی که بر اساس این فیلمنامه و به کارگردانی «رقیه توکلی» ساخته شده است منتخب سی و نهمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم بوسان کره‌ی جنوبی (۲۰۱۹)، جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم سائوپائولو برزیل (۲۰۱۹)، جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم سن‌‌سباستین اسپانیا (۲۰۱۹)‌، جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم میل والی امریکا (۲۰۱۹)، یازدهمین جشن مستقل فیلم کوتاه خانه‌ی سینما ایران (۱۳۹۸)، جشنواره‌ی فیلم سیدیچی کورتو ایتالیا (۲۰۱۹) و سی و ششمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه تهران (١٣٩٨) و … بوده است.

فیلمنامه‌ی «حلق‌آویز» را می‌توان تجربه‌ای موفق در خلق اثری شخصیت‌محور دانست که با ظرافت و در مسیری به دور از پراکندگی و پرجزئیات و به یاری خلق موقعیت‌هایی برآمده از فضای خود متن گام به گام به شخصیت و کنش‌های او عمق می‌بخشد و داستان خود را به انتها می‌رساند. شخصیت اصلی «حلق‌آویز»، پیردختری‌ست چاق به نام پروانه (انتخابی کنایی و معنادار) که مامور انتقال زنان اعدامی برای اجرای حکم است (باز هم با انتخابی معنادار روبه‌رو هستیم). فیلمنامه آشکارا در ادامه‌ی مسیر آثاری قرار می‌گیرد که قهرمان‌شان، در عین حال که ظاهری معصوم و ترحم‌برانگیز دارند، در قامت یک هیولا ظاهر می‌شوند. «حلق‌آویز» موفق می‌شود با چیدمانی دقیق از موقعیت‌های پیاپی (افتتاحیه در توالت، مراسم نه‌چندان دلچسب و تحقیرآمیز صبحانه در حضور مهمان‌ها و نگاه خیره‌ی پروانه به پاهای دخترک، مواجهه‌ی رنج‌آور قهرمان با راننده‌ی تاکسی، رفتار ضداجتماعی در برابر درخواست کمک زن، مواجهه‌ی عاری از احساس او با زن اعدامی شوهرکش) به خوبی لایه‌های رنج‌کشیده و تحقیرشده‌ی پروانه را به نمایش بگذارد. نویسنده در این اثر، به دور از هر نوع قضاوتی، خود را در مقام راوی صرف قرار می‌دهد و از این روست که این فرصت را فراهم می‌کند که ما بی‌واسطه با قهرمان اثر و پیچیدگی‌های رفتاری و شخصیتی او مواجه شویم. جنبه‌ی مطبوع دیگری از فیلمنامه‌ی «حلق‌آویز» توجه نویسنده به خلق تصویرسازی‌های موازی‌ست که باعث درگیر شدن هرچه بیش‌تر مخاطب با جهان اثر می‌شود. به عنوان دو نمونه از این تمهید، می‌توان به توازی مفهومی تصاویر پاهای آویزان دخترک در سکانس نخست و پاهای آویزان زن اعدامی در سکانس ماقبل نهایی و همچنین به سفیدی پوشش زن اعدامی و سپس سفیدی درِ یخچال و سیاهی سطح انعکاس‌دهنده‌ی تصویر پروانه در سکانس نهایی اشاره کنیم. در نهایت، «حلق‌آویز» فیلمنامه‌ای‌ست درباره‌ی زشتی، چه در ظاهر و چه در لایه‌های نهفته؛ فیلمنامه‌ای درباره‌ی تلخی و تنهایی پروانه‌ای تنها و دورافتاده از دیگران، که نه یک جعبه‌ی شیرینی، که حتا چندین جعبه‌ی شیرینی هم قادر نیست که تلخ‌کامی قهرمان و ما را از بین ببرد.

«رقیه توکلی»، کارگردان «حلق‌آویز»، درباره‌ی حال و هوای خود قبل از ساخت این اثر و احساس خود نسبت به آن برای ۲۴ فریم چنین نوشته است:

چند سالی از ساخت فیلم مادری می‌گذشت. خستگی ساخت‌اش هیچ‌جور از تن‌ام بیرون نمی‌رفت. ازدواج کرده بودم و درگیر رسم و رسومات سنتی؛ دل‌ام برای فیلم ساختن تنگ شده بود. برای کار کردن، با فرشاد رضایی مشغول نوشتن دومین فیلم سینمایی‌ام بودیم که صحبت از فیلمنامه‌ی «حلق‌آویز» شد. فرشاد یک هفته بعد فیلمنامه را برای‌ام ارسال کرد و تقریباً یک ماه بعد فیلم را ساخته بودم. «حلق‌آویز» برای رفع دلتنگی ساخته شد.

دریافت فایل PDF فیلمنامه:

فیلمنامه حلق آویز

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

24 فریم | همه چیز درباره فیلم کوتاه