en
سه شنبه ۳۰ شهریور ۱۴۰۰

صفحه اصلی - نقد - مستند - درباره فیلم‌های منتخب پانزدهمین دوره جشنواره نهال – ۶: مستند «کنسرسیوم» / جست‌وجوگر و بی‌ادعا

۲۴ فریم – علی فیضی: دو پسر جوان، مستندی ساخته‌اند راجع ساختمانی مشهور به کنسرسیوم که با قدمتی دویست ساله و ارزش تاریخی منحصر به فردش در معرض تخریب و بی توجهی مسئولین ذی‌ربط قرار گرفته است. «کنسرسیوم» (عارف و ضیا حاتمی) نقطه قوتش ارتباط گرفتن با مخاطب و شخصیت پردازی برای دو جوان مقابل دوربین است. صمیمیتی که این موضوع ایجاد میکند و ساختار جستجوگرانه فیلم، اثری نسبتا تاثیرگذار و دوست داشتنی خلق می‌کند.

شاید بزرگترین موضوعی که به این فیلم آسیب می‌زند، رویکرد غلط فیلمسازها به کارشان است، احساس مسئولیت کردن نسبت به موضوعی فرهنگی و تلاش برای رفع موانع و نهایتا موفق شدن در این مسیر، دستمایه مناسبی برای یک مستند است، اما منوط به داشتن یک استراتژی و پروپوزال از قبل مشخص شده و پس از آن رفتن به سراغ سوژه. متاسفانه در این فیلم مقداری آشفتگی و فکرنشدگی وجود دارد. اواسط کشمکش میان پرسوناژهای اصلی و موانعشان، تعدادی نما وجود دارد که فیلم ساختمان کنسرسیوم را فراموش میکند و به دیگر مشکلات جغرافیای زیستی در شهر خرمشهر می‌پردازد. اگر این مورد در فیلم بسط پیدا می کرد و از ساختمان کنسرسیوم به موضوعات گسترده‌تری در سطح شهر می‌پرداخت انتخابی هوشمندانه بود، اما اینکه صرفا به چند نما اکتفا کرده و باز هم به همان ساختمان اولیه برمی‌گردد ساختار مناسبی برای یک مستند نیست. فیلم اگرچه شروع خوبی دارد و از همان ابتدا به خوبی قهرمان‌ها، هدف و موانع را مشخص و سپس کشمکش و درگیری را آغاز می‌کند، اما پایانی آبکی و کشدار دارد. نقطه اوج در این فیلم خیلی زود رخ می‌نماید و به ناگاه متوجه می‌شویم که مشکل حل شده و قهرمانان فیلم خوشحال و شادمان هستند. به همین سادگی! و حالا مجبور شده‌اند که چند سکانس غیر ضروری را در فیلم بگنجانند تا فیلم به یکباره تمام نشود و این موضوع از نقاط ضعف اصلی فیلم است.

اما با تمام نقاط ضعفی که در اثر یاد شد، نکاتی هست که با اتکا بر آن‌ها می‌توان «کنسرسیوم» را یک اثر نسبتا خوب دانست. شکل اجرای دو جوان مقابل دوربین و لحن هجوآمیزی که آگاهانه در برخی از قسمت‌ها ایجاد شده، استفاده از آرشیوی که اگر چه غنی و کامل نیست اما به همان میزان کم هم قابل قبول است، نریشن خوبی که برای کار نوشته شده و مصاحبه‌های جسورانه با مسئولین هم از نقاط جذاب فیلم است. تدوین خوب و روان «کنسرسیوم» هم البته قابل تحسین است و توانسته فیلمی خلق کند که به جز لحظات پایانی‌اش ابدا خسته کننده نیست و کنجکاوی مخاطب را هم بر می‌انگیزد.

سخن پایانی این‌که، کنسرسیوم اگر فکر شده‌تر و عمیق‌تر به موضوعش می‌پرداخت، می‌توانست یک مستند خوب باشد. اما در حال حاضر شاید بهتر باشد آن را یک رپرتاژ تلویزیونی جذاب و دوست داشتنی و البته کم‌هزینه و بی‌ادعا در نظر بگیریم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

24 فریم | همه چیز درباره فیلم کوتاه