en
چهارشنبه ۲ مهر ۱۳۹۹

صفحه اصلی - آموزش - سه زاویه دوربین غیر رایج برای زنده‌تر کردن صحنه‌های گفت‌وگو

۲۴ فریم – سرویس آموزش: در این مقاله به سه روش غیر رایج در استفاده از زاویه دوربین اشاره شده است که فیلم‌سازان برجسته توانسته­‌اند به کمک آن­ها صحنه‌­هایی را که می‌توانستند ساده و تکراری باشند به شکلی نوآورانه و با هیجان بیش‌تر به تصویر بکشند.

اگر تعداد زیادی صحنه­‌ی گفت‌وگو برای ضبط داشته ­باشید، به راحتی می‌­توانید در دام تکرار بیفتید: از یک نمای باز به مدیوم‌­شات، سپس اورشولدرهای مشابه و تعدادی بسته­‌ی تک از شخصیت‌ها برای ایجاد پوشش. چه شخصیت‌ها روبه‌روی هم باشند چه کنار هم، این فرمول به ­سرعت کهنه و بیات می­‌شود، مگر این‌که راه‌­های جدیدی برای به­ تصویرکشیدن آن‌­ها پیدا کنیم. موارد زیر چند نمونه از زاویه دوربین­‌هایی هستند که می‌­توانید برای استفاده و ترکیب با زوایای دیگر مد نظر داشته ­باشید.

۱- نمای تک رو به پایین (های­ انگِل) و روی محور

فیلیپ لو سور (Philippe Le Sourd)، مدیر فیلم‌برداری نامزد جایزه­‌ی اسکار، در فیلم «استاد بزرگ» (The Grandmaster) تصمیم گرفت تا چند نمای بسته­‌ی تک از شخصیت‌ها بگیرد که جایگاه دوربین به­ جای­ قرارگرفتن در یک طرف خط نگاه، های ­انگِل باشد. نتیجه به ­وضوح متفاوت، و از آن‌جا که دوربین دقیقاً در راستای خط نگاه آ‌ن‌­هاست، به شکل انکارناپذیری درگیرکننده و جذاب از آب درآمده­ است. این کار چهره را به شکلی از ریخت می­‌اندازد که به ما این احساس را می‌­دهد که پشت سرِ شخصیت مورد خطاب ایستاده­‌ایم، نه کنارش.

۲- پرسش‌گر در حال قدم زدن

«داستان­ عامه‌پسند» (Pulp fiction) شاهکاری سبک­­‌گرایانه بود که نام تارانتینو را بر سر زبان‌­ها انداخت و ما را با بسیاری از ویژگی‌­های مختص تارانتینو و امضای بصری­‌اش آشنا کرد. در یکی از صحنه‌­های ابتدایی فیلم، جایی که جولز (با بازی ساموئل ال. جکسون) طعمه‌ی خود را بازجویی می­‌کند، او مدام روبه‌­روی شخصیت بِرَد عقب و جلو می­‌رود در حالی که بِرَد روی صندلی نشسته­ است. دوربین او را در حالی که راه ­می‌­رود، می‌­چرخد، روی سر برَد هوار می­‌شود و تا جایی که به او شلیک می­‌کند، دنبال می­‌کند. قاب­‌بندی بسته، به­ شکلی که دوربین با حرکت جولز که در حال قدم زدن دور طعمه‌اش است پَن می‌کند، صحنه­‌ای را که می‌­توانست یک مراوده‌ی ساده و سرراست بین دو نفر باشد به یک رویارویی متشنج تبدیل کرده‌­است.

قاب‌­بندی و بلاکینگ تارانتینو بازیِ روانی­‌ای که جولز با بِرَد می­‌کند را منعکس می­‌سازد. همان­‌طور که فضای مکالمه از دوستانه به تهدیدآمیز و دوباره به دوستانه تغییر می­‌کند، قاب­‌بندی از نمای باز به خیلی بسته و مجدداً نمای باز تغییر می­‌کند.

۳- اُوِرشولدر فرانسوی (فرنچ اُوِر)

اورشولدر فرانسوی در اصل به خاطر سخت ­بودن قراردادن دوربین در جلوی بازیگران در نماهای ماشین به وجود آمده است. در اورشولدر فرانسوی، به­ جای این که احتمالاً یک نمای معمول که از بغل دو شخصیت که روی کاناپه نشسته‌­اند بگیرید، صحنه را از پشت می‌­بینید؛ در نتیجه فقط بخشی از چهره­‌ی بازیگر در نمای نزدیک و دور از راستای خط نگاه ­او دیده­ می­‌شود.

حتا به جز صحنه‌­های داخل ماشین، فرنچ اُورها راه خیلی خوبی برای ضبط یک صحنه هستند و به آن این حس که شخصیت‌ها چیزی برای پنهان­ کردن دارند اضافه می­‌کنند. این برای تریلرهای جاسوسی بسیار مناسب است، یا هر زمان که شخصیت‌ها چیزی می­‌دانند که بینندگان از آن ناآگاه هستند. در این حالت، ما خارج از فضای خصوصی آن‌­ها قرار داریم، از مشاهده‌­ی حالات کامل چهره­‌ی آن­‌ها محرومیم و انگار در حال سرک کشیدن به مکالمه‌­شان هستیم.

نماهایی از فیلم «دختری در تار عنکبوت»

رویکردهای سنتی در دکوپاژ یک صحنه می‌­توانند برای شرایطی که از لحاظ زمانی در مضیقه­‌اید یا امکانات زیادی برای‌تان فراهم نیست گزینه‌­ی خوبی باشند که به­ آن­‌ها پناه ببرید. فیلم‌برداری صحنه‌­ها به ­این­ شکل امکانات زیادی در تدوین به شما می‌­دهد، اما نمی‌توان آن را جایگزینی برای مواجهه‌ی مبتکرانه و تجربه‌گرا با سوژه‌های‌تان دانست. حتا دم‌­دستی‌­ترین گفت‌وگو­ها هم می‌­توانند فرصتی باشند برای کشف و بیان چیزی جدید راجع به شخصیت­‌ها و دنیای آن‌­ها.

نویسنده: روبیدیم وو (Rubidium Wu)
منبع: premiumbeat.com
ترجمه‌: عماد حسینی‌فرد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

24 فریم | همه چیز درباره فیلم کوتاه