en
چهارشنبه ۲ مهر ۱۳۹۹

صفحه اصلی - آموزش - معرفی ده فیلم ایرانی موفق در آزمون بکدل

۲۴‌ فریم – سپیده برنجی: همان‌‌طور که احتمالاً به یاد دارید، پیش‌تر در سرویس آموزش ۲۴ فریم مقاله‌ای منتشر کردیم که به معرفی آزمون بکدل می‌پرداخت؛ آزمونی که بنا داشت معیاری نسبی از حضور مؤثر زنان و شخصیت‌های زنان در سینما ارائه کند. در مقاله‌ای که پیشِ رو دارید تلاش شده است تا معیارهای این آزمون درباره‌ی ده فیلم از سینمای ایران مورد تحلیل قرار بگیرد.

چه فیلمنامه‌نویس و فیلم‌ساز، حین پروسه‌ی خلق اثر خود و چه مخاطب، هنگام تجربه و تماشای فیلم از روش‌هایی برای محک شاخص‌های مد نظر خود در یک فیلم استفاده می‌کند. یکی از شاخص‌های مهم مورد بحث طی سالیان سنجش میزان حضور زنان در آثار هنری است. همچنین، چگونگی حضور زنان در آثار هنری نیز به یکی از دغدغه‌های حوزه مطالعه‌ی فرهنگی بدل شده است. آزمون بکدل یکی از این شیوه‌هاست که به واسطه‌ی آن می‌توان با طرح سه سؤال ساده میزان حضور زنان در سینما را مورد ارزیابی قرار داد. آلیسون بکدل، کاریکاتوریست آمریکایی و فعال حقوق زنان، در کمیک استریپ شناخته‌شده‌اش (Dykes to Watch Out For) به طرح این آزمون پرداخت و طی آن به جریان فیلم‌های مردسالارانه تاخت.

در آزمون بکدل این سه سوال طرح می‌شوند:

۱- آیا حداقل دو شخصیت زن، که اسم داشته باشند، وجود دارد؟

۲- آیا شخصیت‌های زن با یکدیگر صحبت می‌کنند؟

۳- آیا شخصیت‌های زن درباره‌ی چیزی به جز عشق به یک مرد صحبت می‌کنند؟

فیلمی که به هر سه‌ی این سؤال‌ها آری بگوید در آزمون بکدل موفق شده است. توجه به این نکته ضروری است که این آزمون حضور زن در سینما را تنها در یک سطح بررسی می‌کند و به دیگر جنبه‌های هنری و کیفی فیلم نمی‌پردازد. از طرفی، هر فیلمی که در این آزمون موفق می‌شود لزوماً فیلمی زنانه نیست و فیلم‌های مردود آزمون بکدل هم لزوماً فیلم‌هایی ضد زن و مردسالارانه نیستند. آزمون بکدل حضور فعال و مستقل زنان در مواجهه با یکدیگر در طول روایت را هدف قرار می‌دهد. این زنان، که در طول فیلم با نام مشخصی برای مخاطبان معرفی می‌شوند، خارج از میدان میل مردانه، با یکدیگر درباره‌ی دغدغه‌های‌شان، شغل‌شان، عواطف‌شان و …گفت‌وگو می‌کنند.

سینمای ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست. اطلاعاتی از این‌که آیا بعد از طرح ایده‌ی این آزمون، فیلم‌سازان ایرانی در جریان آن بوده و از آن استفاده کرده‌اند یا نه وجود ندارد. اگرچه بدیهی است که فیلم‌سازان دغدغه‌مند خارج از چارچوب این آزمون نیز نکاتی را که طی سؤالات این آزمون مطرح شده به نحوی در آثار خود لحاظ می‌کنند. با این حال، مخاطب و منتقد امروز می‌تواند سینمای ایران را با توجه به آزمون بکدل تحلیل و ارزیابی کند. در ادامه، به معرفی و بررسی ده فیلم  از سینمای ایران پس از انقلاب پرداخته می‌شود که از آزمون بکدل سربلند بیرون آمده‌اند. فیلم‌های زیادی نیستند که با معیارهای این آزمون کاملاً هم‌خوان باشند، اما قطعاً چندین و چند فیلم دیگر نیز می‌توانند در این فهرست قرار گیرند. دلیل انتخاب این ده فیلم از میان این دست فیلم‌ها این است که شاخصه‌های آزمون بکدل را در سکانس‌های مختلفی از فیلم می‌توان مشاهده کرد، نه فقط یک سکانس. همچنین، شخصیت‌های زن این ده فیلم نقشی محوری و کلیدی در طول فیلم دارند.

۱- مسافران (بهرام بیضایی، ۱۳۷۰)

هشتمین فیلم بلند سینمایی بهرام بیضایی درباره‌ی یک مراسم عروسی است که به ناگهان به سوگ بدل می‌شود. ماهرخ، که قرار است به زودی ازدواج کند، منتظر است خواهرش مهتاب همراه همسر و دو فرزندش برای شرکت در مراسم عروسی از شمال به تهران بیایند و آینه‌ی موروثی نوعروس خانواده را نیز به مراسم عروسی‌اش برسانند، اما آن‌ها همگی در تصادفی می‌میرند و هیچ‌گاه به مراسم عروسی نمی‌رسند.

زنان این فیلم هریک به نوعی درگیر این نابه‌هنگامی مرگ و حضور قاطع آن در لحظه‌های شورمند زندگی می‌شوند. اگرچه این فیلم با حضور درخشان زندگی به واسطه‌ی نوعروس خانواده پیش می‌رود، اما از همان ابتدا، گفت‌وگوی زنان فیلم حول غیاب مهتاب، خواهر عروس، شکل می‌گیرد. زنان این فیلم همگی صاحب اسم و شخصیت خاص خود هستند.

خانم بزرگ از همان ابتدا با نفی هرچه که مربوط به مرگ و شکستن است، به حضور مهتاب و آینه و زندگی باور دارد و در قالب گفت‌وگو با دیگر شخصیت‌های زن به آن شکل می‌دهد. در همان دقایق ابتدایی فیلم، ماهرخ و مستان و خانم بزرگ، مادربزرگ خواهرها، درباره‌ی این‌که مهتاب هنوز نرسیده با همدیگر صحبت می‌کنند. جلوتر، خانم بزرگ با مستان، همسر نوه‌اش، درباره‌ی آینه‌ی موروثی‌ای که مهتاب قرار است با خود بیاورد، وارد گفت‌وگو می‌شود. در سکانس دیگری، مونس خانم و خانم بزرگ درباره‌ی اتاق مهتاب با یکدیگر صحبت می‌کنند. مونس خانم اتاق را آماده کرده و خانم بزرگ نکات لازم را برای فراهم کردن اسباب راحتی مهتاب و خانواده‌اش گوشزد می‌کند. در سکانس دیگری، زنان خانه همه در قابی ایستاده‌اند و از مستانه، که تلفنی با همدم صحبت می‌کند، درباره‌ی تماس تلفنی پرس‌و‌جو می‌کنند. در سکانس‌های پس از باخبر شدن از مرگ مهتاب و خانواده‌اش نیز  گفت‌وگویی میان زنان خانواده حول مرگ مهتاب شکل می‌گیرد. از جمله سکانسی که ماهرخ و خانم بزرگ در رابطه با مرگ مهتاب صحبت می‌کنند. به طور کل، می‌توان گفت زنان این فیلم در سکانس‌های مختلف درباره‌ی زندگی و مرگ و مواجهه‌شان با این دو به طور مستقل گفت‌وگو می‌کنند.

«مسافران» در جشنواره‌ی فجر ۱۳۷۰ برنده جایزه‌ی ویژه‌ی هیأت داوران جشنواره شد. در حالی که گفته می‌شود داوران بیش‌تر جایزه‌ها را برای این فیلم در نظر گرفته بودند.

۲- ده (عباس کیارستمی، ۱۳۸۰)

«ده» فیلمی است که با یک دوربین دیجیتال زندگی زنی را درون لوکیشن یک ماشین به تصویر می‌کشد. او طی ده سکانس با چند شخصیت از جمله پسرش، خواهرش، یک دختر جوان، یک روسپی و زنی که می‌خواهد برای خواندن نماز به مسجد برود گفت‌وگو می‌کند.

این فیلم، با بهره‌گیری از نابازیگران، به خوبی توانسته گفت‌وگوی صمیمانه‌ی زنان با یکدیگر را حول دغدغه‌های‌شان به تصویر بکشد. در سکانس دوم، شخصیت اصلی زن، مانیا، با خواهرش ماندانا، درباره‌ی تجربه‌ی مادری و بحران‌ها و مسئولیت‌های‌اش حرف می‌زنند و در عین حال، در مسیر به اتفاقاتی مثل خرید میوه و کیک، رانندگی، عابران پیاده و … واکنش نشان می‌دهند. در سکانس سوم نیز مانیا زن مسنی را سوار ماشین می‌کند. این زن با عنوان مادر جان معرفی می‌شود و گفت‌وگوی او با مانیا، درباره‌ی عشق‌اش به امام‌زاده و نماز خواندن و نیکی به دیگران، بخشی از هویت یک زن سنتی متعلق به نسل‌های گذشته را در برابر زنی امروزی با دغدغه‌های منحصر به خود قرار می‌دهد.

مجله‌ی امپایر فیلم «ده» را در لیست ۵۰۰ فیلم برتر تاریخ سینما قرار داده است.

۳- زندان زنان (منیژه حکمت، ۱۳۸۱)

«زندان زنان» مناسبات درون زندان را در جامعه‌ای زنانه به تصویر می‌کشد. در این فیلم، زندانیان و زندانبان هر دو زن‌اند و مردان جز در قامت سرباز و مأمور امنیت، آن هم در قالبی نوعی، ظاهر نمی‌شوند. این در حالی است که شخصیت‌های اصلی زن همگی اسم دارند و مخاطب در طول فیلم با جهان زیسته‌ی آن‌ها آشنا می‌شود.

سرپرست جدید زندان زنی است به نام طاهره یوسفی و شخصیت محوری زنان زندانی میترا نام دارد. زیست این دو زن در زندان و ارتباط میان‌شان در طی سه دهه روایت می‌شود. این رابطه در طول این سالیان دستخوش تغییراتی می‌شود و شخصیت هر دو نیز در این فاصله تحول می‌یابد. در هر دهه، زنی، با بازی پگاه آهنگرانی، به عنوان یکی از زندانیان حضور دارد که هر بار ارتباط مؤثری با میترا، به عنوان زنی صاحب‌نفوذ در زندان، برقرار می‌کند. در اپیزود اول، این زن پگاه نام دارد و یک زندانی سیاسی است. ده سال بعد، این زن، با نام سحر، درگیر ماجراهایی در دل زندان می‌شود و در دهه‌ی سوم، این زن سپیده نام دارد و دختر جوانی است که سال‌ها پیش توسط میترا، که دانشجوی مامایی بوده، در زندان به دنیا آمده است. بنابراین، در این فیلم، اسم شخصیت‌های زن به شکل برجسته‌ای مطرح می‌شود.

در سکانس‌های مختلف، شاهد گفت‌وگوی شخصیت‌های زن فیلم در مواجهه با یکدیگر هستیم. فیلم با سکانس گفت‌وگوی خانم جوادی، زندانبان، و طاهره یوسفی، سرپرست جدید زندان، درباره‌ی فضای زندان شکل می‌گیرد و بعد از آن در سکانس‌های مختلف،  زنان زندان را در گفت‌وگوی با یکدیگر می‌بینیم. مهم‌ترین صحنه‌های گفت‌وگویی فیلم اما میان طاهره یوسفی و میترا شکل می‌گیرد. از جمله سکانسی که در دقایق ابتدایی فیلم، حول اعتراض میترا به شرایط بهداشت زندان تصویر می‌شود و آغازگر رابطه‌ی میان این دو زن در طول سال‌هاست.

این فیلم در جشن خانه‌ی سینما برنده‌ی جوایز مختلفی از جمله بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر نقش اول زن شده و در جشنواره‌های مهم بین‌المللی همچون رتردام و فرایبورگ حضور داشته و جایزه دریافت کرده است.

۴- مهمان مامان (داریوش مهرجویی، ۱۳۸۳)

«مهمان مامان» روایت‌گر زنی است که قرار است پذیرای خواهرزاده و تازه عروس‌اش باشد، اما به خاطر شرایط مالی، نمی‌تواند برای شام از آن‌ها پذیرایی کند. همسایه‌ها که همگی در اتاق‌های یک خانه‌ی بزرگ قدیمی زندگی می‌کنند، دست به دست هم می‌دهند و به او در مهیا کردن شام کمک می‌کنند تا آبروی‌اش جلوی مهمانان حفظ شود.

زنان این فیلم هر کدام صاحب اسم و ویژگی‌های شخصیتی خود هستند. عفت خانم مادری است که برای پذیرایی از مهمان و حفظ آبرو اهمیت زیادی قائل است، صدیقه زنی باردار است که با مردی معتاد زندگی می‌کند. مش مریم زن مسن تنهایی است که به مرغ و خروس‌های‌اش عشق می‌ورزد. خانم اخوان زن مهربان و همدل همسایه است و بهاره دختر عفت خانم است که متعلق به نسل و نگاهی دیگر است.

در همان شروع فیلم، مخاطب طی گفت‌وگویی که عفت خانم با زن همسایه، خانم اخوان، دارد متوجه موقعیت پیش‌آمده برای عفت خانم می‌شود. در ادامه، گفت‌وگوهایی میان عفت خانم و دخترش بهاره درباره‌ی پذیرایی از مهمان و آبروریزی‌های پدر شکل می‌گیرد. اما مهم‌ترین سکانس‌های گفت‌وگویی میان زنان سکانس‌هایی است که در آن شخصیت‌های زن اسباب آماده کردن شام را مهیا می‌کنند. برای مثال، سکانسی که خانم اخوان و صدیقه برای عفت خانم برنج و گوشت می‌آورند یا سکانسی که صدیقه از مش مریم می‌خواهد که یکی از مرغ‌های‌اش را بدهد تا برای پذیرایی از مهمان‌ها قربانی کنند و بپزند. همچنین می‌توان به سکانسی اشاره کرد که عفت خانم رضایت مش مریم را جلب می‌کند تا به مهمانی برگردد.

این فیلم در بیست و دومین جشنواره‌ی فیلم فجر برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلم سال شده است و در بخش‌های دیگری از جمله بهترین کارگردانی، بهترین فیلم و بهترین بازیگران نقش اول و مکمل زن و مرد کاندید شده است.

۵- آفساید (جعفر پناهی، ۱۳۸۴)

«آفساید» به داستان زنانی می‌پردازد که به دلیل ممنوعیت ورود زنان به استادیوم فوتبال تصمیم می‌گیرند با لباس مبدل وارد ورزشگاه شوند. زنان این فیلم، که برای تماشای پیروزی ایران بر بحرین و ورودش به جام جهانی به ورزشگاه آمده‌اند، توسط سربازان وظیفه‌ی استادیوم دستگیر می‌شوند و در طول بازی در بخشی از استادیوم نگهداری می‌شوند تا بعد به کمیته منتقل شوند.

صحنه‌های گفت‌وگوی زنان این فیلم در دو فضا اتفاق می‌افتد: یکی فضای محصوری که برای‌شان در بیرون از استادیوم در نظر گرفته شده و بیش‌تر فیلم در آن‌جا اتفاق می‌افتد و دیگری فضای اتوبوس که قرار است آن‌ها را به کمیته برساند. در این فیلم، تنها متوجه اسم یکی از شخصیت‌ها با نام اکرم می‌شویم. با این حال، گفت‌وگوی آن‌ها پیرامون علاقه‌شان به فوتبال و دغدغه‌های‌شان در مواجهه با موقعیتی که در آن گرفتار شدند، حضور چشم‌گیری دارد. آن‌ها غریبه‌هایی هستند که به واسطه‌ی درک متقابل‌شان از یکدیگر، عضو یک گروه به نظر می‌رسند. برای مثال، می‌توان به سکانسی اشاره کرد که در آن یکی از دخترها که طی فرارش از دست سرباز توانسته قسمتی از فوتبال را تماشا کند، برای دخترها اتفاقات افتاده در زمین را شرح می‌دهد و از آن‌ها می‌خواهد در چینشی فوتبالی قرار بگیرند و اتفاقات روی زمین را بازسازی کنند.

این فیلم جایزه‌ی خرس نقره‌ای جشنواره‌ی فیلم برلین را به دست آورده و تحسین منتقدان بسیاری را به همراه داشته است.

۶- به همین سادگی (رضا میرکریمی، ۱۳۸۶)

«به همین سادگی» شرح حال یک روز از زندگی زنی خانه‌دار به نام طاهره است. مخاطب وارد زندگی روزمره و تنهایی‌های زنی می‌شود که در مواجهه با همسایگان، دوستان، معلم شعر، فرزندان و همسرش، احساس تنهایی و فقدان را تجربه می‌کند.

در همان ابتدا، خلوت او در مواجهه با زن جدید همسایه، رکسانا، شکسته می‌شود و میان آن‌ها دیالوگ‌هایی حول مسائل مربوط به خانه شکل می‌گیرد. جلوتر، بهجت خانم، زن همسایه، که مشغول برگزاری مراسم عقد دخترش مینو است، از طاهره وسایلی برای جشن می‌گیرد و با او درباره‌ی چگونگی برگزاری مراسم مشورت می‌کند. طاهره برای رهایی از هیاهوی زندگی روزمره‌اش به شعر پناه برده و دیالوگ‌های‌اش با خانم دزفولی درباره‌ی شعرهای‌اش یکی از سکانس‌های گفت‌وگویی مهم پیرامون فضای شخصی زندگی طاهره است. سکانس پیش از پایان فیلم نیز به گفت‌وگوی دیگری میان طاهره و بهجت خانم اختصاص پیدا کرده است. بهجت خانم از دلشوره‌ها و دغدغه‌های مادرانه‌اش برای عروسی دختر نوجوان‌اش با طاهره صحبت می‌کند و از او می‌خواهد که برای ازدواج دخترش استخاره بگیرد، چون فکر می‌کند طاهره سفید‌بخت است و فقط یک سفید‌بخت می‌تواند این کار را برای دخترش انجام دهد.

«به همین سادگی» در بیست و ششمین جشنواره‌ی فیلم فجر موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر زن شده است.

۷- پرسپولیس (مرجان ساتراپی، ونسان پارونو، ۱۳۸۶)

«پرسپولیس» انیمیشنی است که به داستان زندگی مرجان ساتراپی، از کودکی‌اش در ایران تا پیش از مهاجرت‌اش به فرانسه، می‌پردازد. این فیلم محصول کشور فرانسه است و براساس داستان مصور پرسپولیس، نوشته‌ی مرجان ساتراپی، ساخته شده است.

مرجان، شخصیت اصلی این انیمیشن، در طول فیلم با زنان گوناگونی وارد گفت‌وگو می‌شود. برای مثال، می‌توان به خانم دکتر اشلوس اشاره کرد که مرجان در اتریش مدتی را نزد او می‌گذراند و با او درباره شرایط اقامت در آن خانه صحبت می‌کند. با این حال، مهم‌ترین صحنه‌های میان زنان فیلم مربوط به گفت‌وگوهای مرجان با مادرش تاجی و به خصوص مادربزرگ‌اش است. یکی از سکانس‌های گفت‌وگو با تاجی جایی است که مرجان بعد از بازگشت از اتریش افسرده شده و مادرش از او می‌خواهد که خودش را از این وضعیت درآورد و خودش را برای کنکور آماده کند.

تأثیرگذارترین گفت‌وگوها اما میان مرجان و مادربزرگ‌اش اتفاق می‌افتد. او، همان‌طور که بزرگ می‌شود و مسائل گوناگونی را پشت سر می‌گذارد، به درکی از خود و جهان پیرامون‌اش می‌رسد که بیش از هر چیز در گروی گفت‌وگوهای‌اش با مادربزرگ‌اش است. در هر یک از نقاط عطف زندگی‌اش، حضور و کلام مادربزرگ است که او را راهنمایی و همراهی می‌کند. مادربزرگ مرجان پیش از سفرش به اتریش به او می‌گوید: «‌در زندگی‌ات، با عوضی‌های زیادی روبه‌رو می‌شی. یادت باشه این حماقته که اونارو به سمت شرارت هل می‌ده. این نصیحت همیشه تو رو از رفتن به سمت زشتی‌ها نجات می‌ده، چون هیچی بدتر از ترش‌رویی و انتقام نیست. همیشه ارزش خودتو بدون و با خودت روراست باش.»

این فیلم در سال 2007 برنده‌ی جایزه‌ی ویژه‌ی هیأت داوران جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کن شده است.

۸- دربند (پرویز شهبازی، ۱۳۹۱)

نازنین دختر دانشجوی ترم یکی شهرستانی است که برای تحصیل در رشته‌ی پزشکی به تهران آمده است. او که به دلیل فاصله‌ی خانه‌اش تا دانشگاه از گرفتن خوابگاه باز مانده، مجبور می‌شود خانه‌ای در تهران کرایه کند. هم‌خانه‌ی او دختری به نام سحر است که که در یک مغازه‌ی عطرفروشی کار می‌کند و قصد مهاجرت به خارج از ایران دارد. هم‌نشینی این دو زندگی هر دو را دستخوش تغییر کرده و اتفاقاتی را برای نازنین رقم می‌زند که هیچ‌گاه به ذهن‌اش هم نمی‌رسید.

نازنین و سحر اگرچه درگیر ماجراهایی با مردهای اطراف‌شان هستند، اما سکانس‌های گفت‌وگویی در طول فیلم میان آن‌ها درمی‌گیرد که کاملاً مستقل از این ماجراهاست. آشنایی نازنین و سحر در مغازه‌ی عطرفروشی اتفاق می‌افتد و گفت‌وگوی آن‌ها درباره‌ی شرایط خانه و هزینه‌های‌اش شکل می‌گیرد. در حین این گفت‌وگو، آن‌ها درباره زندگی‌شان نیز اطلاعاتی به هم می‌دهند. خانواده، مسائل مربوط به خانه و شناخت ویژگی‌های فردی و نامه‌ی قوه قضاییه از موضوعاتی است که این دو در روند آشنایی با یکدیگر درباره‌شان حرف می‌زنند. در واقع، موقعیت هم‌خانگی مسبب مکالماتی بین آن‌هاست. ماجرای دعوای آن‌ها بر سر مهمان‌های هرروزه‌ی خانه و سکانس آشتی‌شان نیز در رابطه با همین موقعیت تعریف می‌شود.

علاوه بر سحر، نازنین با زنان دیگری نیز روبه‌رو می‌شود. برای مثال، هم کلاسی‌اش مونا که در ابتدا با او آشنا می‌شود و اوست که به نازنین مشاور املاک را معرفی می‌کند. بعد از دعوا با سحر نیز به خانه‌ی مونا می‌رود و درباره شرایط‌اش با او صحبت می‌کند. در صحنه‌ی دیگری هم درباره‌ی کتاب‌های دانشگاهی و تجمعات دانشجویی با یکدیگر حرف می‌زنند. علاوه بر مونا، نازنین به عنوان یک معلم خصوصی، وارد زندگی چند دختر نوجوان می‌شود. برای مثال، درسا که به نظر می‌آید از نظر درسی ضعیف است و مادرش از نازنین ضمانت قبولی می‌خواهد.

«دربند» در سی و یکمین جشنواره‌ی فیلم فجر سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش مکمل زن و بهترین فیلم‌برداری را به دست آورده است.

۹- آشغال‌های دوست داشتنی (محسن امیریوسفی، ۱۳۹۱)

منیر زن سالخورده‌ای است که تنها در خانه‌ای قدیمی زندگی می‌کند و با سیما، دخترخاله‌اش، رابطه‌ای صمیمانه دارد. در بحبوحه‌ی اعتراضات سال 88، عده‌ای از معترضان به همراهی سیما به خانه‌ی منیر پناه می‌برند. بعد از آن، منیر متوجه علامتی روی در خانه‌اش می شود و بر ‌اساس شایعات گمان می‌برد که به زودی قرار است به خانه‌اش بیایند و آنجا را بگردند. این خانه دوره‌های تاریخی گوناگونی را از سر گذارنده و حالا منیر می‌خواهد هر وسیله‌ی مشکوکی را که در خانه پیدا می‌کند، جمع کند و دور بیندازد. او در خیالات‌اش با چهار قاب عکس از چهار مرد مهم زندگی‌اش وارد گفت‌وگو می‌شود تا بتواند خانه را کاملاً از وسایل مشکوک پاک کند.

اولین مکالمه‌ی منیر و سیما زمانی اتفاق می‌افتد که سیما خانه را به روی معترضان باز می‌کند و بعد از آن درباره‌ی مسائل سیاسی و شرایط حال و گذشته خود و خانواده‌شان با یکدیگر صحبت می‌کنند. در سکانس‌های پایانی فیلم نیز سیما مجروح و خسته به خانه‌ی منیر پناه می‌آورد. نگین، دوست سیما، نیز در یکی از صحنه‌ها وارد خانه‌ی منیر می‌شود تا اطلاعات کامپیوتر خانه را پاک کند و با هم درباره‌ی پاک‌سازی خانه و همچنین قاب عکس‌ها حرف می‌زنند.

این فیلم جایزه‌ی بهترین فیلمنامه‌ی بیست و یکمین جشن سینمای ایران را کسب کرده است.

۱۰- مادر قلب اتمی (علی احمدی، ۱۳۹۳)

آرینه و نوبهار دو دوست صمیمی هستند که پس از مهمانی شبانه‌ی دوست‌شان قصد دارند به خانه برگردند، اما در مسیر خانه درگیر ماجراهایی می‌شوند که باعث می‌شود شبی عجیب را در خیابان‌های تهران بگذرانند. مردی به نام طوفان ناگهان در برابر آن‌ها سبز می‌شود و طی اتفاقاتی بازگشت آن‌ها به خانه را به تعویق می‌اندازد. او ادعا می‌‌کند  که از دنیایی موازی آمده و قصد دارد نوبهار را با خود به دنیای خودش ببرد.

این دو دوست در تمام طول فیلم با یکدیگر درباره‌ی مسائل مختلف زندگی روزمره‌شان صحبت می‌کنند. برای مثال، در یکی از سکانس‌های طولانی فیلم، دقایقی درباره‌ی آهنگ برنامه‌ی کودکی‌شان حرف می‌زنند. رانندگی، مهاجرت آرینه، بیماری نوبهار، خانواده و دوستان، تهدیدهای زندگی شبانه از جمله موضوعات گفت‌وگوی آن‌ها هستند.

این فیلم در بخش فروم شصت و پنجمین دوره‌ی جشنواره‌ی فیلم برلین به نمایش درآمده است.

نویسنده: سپیده برنجی

معرفی ده فیلم ایرانی موفق در آزمون بکدل

  1. پوریا باهوش گفت:

    جدایی نادر از سیمین

    و درباره ی الی

    هم این سه تا سوال درموردشون جوابش بله میشه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

24 فریم | همه چیز درباره فیلم کوتاه